Msze Święte

Niedziela:
6:00, 7:30, 9:0010:30,
11.30 (dla dzieci w kościele dolnym),
12:0014:00 (chrzcielna),
17:00, 19:00

w bursie: 8:00, 10:00

Dzień powszedni:
6:00, 6:30, 7:00,
18:00 (19:00 V-VIII)

w bursie: 7:00

Kancelaria parafialna

Pon, Wt, Czw, Pt:
8:00 - 9:00; 17.00 - 19.00

Środa: Kancelaria nieczynna

Sob: 8:00 - 9:00

W sprawach nagłych
czynna o każdej porze





linia.cz-sz
 
"Chwalcie łąki umajone..."


Nabożeństwa majowe w kościele parafialnym o godz. 1830 /także w niedziele/, po nim jest Msza Święta.

W Bursie Msza Św. i majówka o godz. 1800 /w niedziele nabożeństwo majowe o godz. 1800/.

 

aktualn majowe

Maj to w Kościele okres szczególnej czci Matki Bożej. Szczególnie w Polsce gromadzimy się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych. Pierwsze nabożeństwa majowe zaczęto odprawiać w Polsce w połowie XIX wieku w Płocku, Toruniu, Nowym Sączu i Krakowie. Od 1852 r. – uroczyście w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Po 30 latach stało się ono bardzo popularne i znane w całym kraju.

Rodowód tych nabożeństw jest jednak znacznie wcześniejszy niż się powszechnie uważa. Gromadzenie się i śpiewanie pieśni na cześć Matki Bożej było znane już na Wschodzie w V wieku. W Kościele zachodnim w I tysiącleciu maj jako miesiąc Maryi święcono raczej sporadycznie. Dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstała myśl, aby ten miesiąc poświęcić Maryi. Pierwszym, który poddał tę myśl, był król hiszpański Alfons X (+1284). Osobiście zapraszał do udziału w nabożeństwach majowych, sam często brał w nich udział i swoim poddanym zalecał gromadzenie się w porze wieczornej na modlitwy wokół figur Matki Bożej.

W Polsce pierwsze nabożeństwo majowe wprowadzili jezuici w Tarnopolu (1838), misjonarze w Warszawie w kościele Św. Krzyża w roku (1852), ksiądz Golian w Krakowie (w 1856) i we Włocławku biskup Marszewski (1859). W tym samym czasie cześć Królowej maja szerzył w Galicji poezją o. jezuita Karol Antoniewicz (+1852). Ks. Wincenty Buczyński (jezuita) wydał we Lwowie pierwszą książeczkę o nabożeństwach majowych (1839). W dziesięć lat potem podobną broszurę wydano we Wrocławiu w roku 1850. Wydał ją ks. Aleksander Jełowicki, zmartwychwstaniec. W połowie XIX wieku nabożeństwo majowe przyjęło się we wszystkich prawie krajach.

Centralną częścią nabożeństwa majowego jest Litania Loretańska, jeden ze wspaniałych hymnów na cześć Maryi, w którym wysławiane są Jej wielkie cnoty i przywileje, jakimi obdarzył Ją Bóg. Litania Loretańska powstała w XII wieku, prawdopodobnie we Francji, a zatwierdził ją oficjalnie papież Sykstus V. Nazwę "Loretańska" otrzymała od miejscowości Loretto we Włoszech, gdzie była szczególnie propagowana i odmawiana.

Tekst litanii miał przedłożyć w 1578 r., do zatwierdzenia papieżowi Grzegorzowi XIII, archidiakon Guido Candiotti. 11 czerwca 1587 r. Sykstus V obdarzył "Litanię Loretańską" dwustu dniami odpustu. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII i Pius XI. W 1631 r. Święta Kongregacja Obrzędów zakazała dokonywania w tekście samowolnych zmian; te, które następowały, posiadały aprobatę Kościoła. Kiedyś w litanii było więcej tytułów, m.in.: Mistrzyni pokory, Matko Miłosierdzia czy Bramo odkupienia. Później pojawiały się inne wezwania: Królowo Różańca Świętego (1675), Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta (1846), Matko Dobrej Rady (1903), Królowo pokoju (1917), Królowo Wniebowzięta (1950), Matko Kościoła (1980), Królowo Rodziny (1995).

W litanii wymieniane są kolejne tytuły Maryi: jest ich w sumie 49, a w Polsce 50. Po zatwierdzeniu liturgicznej uroczystości NMP Królowej Polski, obchodzonej 3 maja, do Litanii dołączono 12 października 1923 r. wezwanie "Królowo Polskiej Korony", przekształcone po drugiej wojnie światowej na "Królowo Polski".

linia.cz-sz
 
W liturgii VI Tygodnia Wielkanocnego


3 maja - Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, głównej patronki Polski

Trzeciego maja Kościół katolicki w Polsce obchodzi uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Nawiązuje ona do ważnych wydarzeń z historii Polski: obrony Jasnej Góry przed Szwedami w 1655 r., Ślubów króla Jana Kazimierza – powierzenia Królestwa Opiece Matki Bożej, a także do uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Święto zostało ustanowione na prośbę biskupów polskich po odzyskaniu niepodległości po I wojnie światowej.

Oficjalnie święto obchodzone jest od 1923 r. W 1920 r. zatwierdził je dla Kościoła w Polsce papież Benedykt XV. Po reformie liturgicznej w 1969 r. święto zostało podniesione do rangi uroczystości.

Święto wyraża wiarę Narodu w szczególną Opiekę Bożą, jakiej Polacy doświadczali i doświadczają za pośrednictwem Maryi. Jej kult jako Królowej Polski jest bardzo stary. Przykładem może być „Bogurodzica”, najstarsza polska pieśń religijna, która przez wieki pełniła rolę narodowego hymnu.

W czasie najazdu szwedzkiego, 1 kwietnia 1656 r. w katedrze lwowskiej, przed cudownym wizerunkiem Matki Bożej Łaskawej król Jan Kazimierz złożył uroczyste Śluby, w których m.in. zobowiązywał się szerzyć cześć Maryi, wystarać się u papieża o pozwolenie na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej, a także zająć się losem chłopów.

Temu uroczystemu wydarzeniu towarzyszyło odśpiewanie litanii do Najświętszej Panny. Nuncjusz apostolski dodał do tej modlitwy wezwanie „Królowo Korony Polskiej, módl się za nami”, które zgromadzeni biskupi i senatorowie trzykrotnie powtórzyli.

Szczególne związanie kultu Maryi, Królowej Korony Polskiej, z Jasną Górą nastąpiło 8 września 1717 r., kiedy to dokonano koronacji Jasnogórskiego Obrazu, co uznano za koronację Maryi na Królową Polski.

Wezwanie „Królowo Polski” zostało na stałe wpisane do Litanii Loretańskiej w 1908 r., kiedy zezwolił na to papież Pius X. W tym samym roku ustanowił on też święto Królowej Polski dla Diecezji Lwowskiej.

Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę biskupi zwrócili się do Stolicy Apos tolskiej z prośbą o rozszerzenie tego święta na cały kraj. Jako datę zaproponowano dzień 3 maja, na pamiątkę pierwszej polskiej Konstytucji, która realizowała część ślubowań króla Jana Kazimierza. Święto zatwierdzone zostało oficjalnie w 1920 r. przez papieża Benedykta XV. W 300. rocznicę królewskich ślubów, nową ich wersję opracował przebywający wówczas w miejscu internowania Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński.

Jasnogórskie Śluby Narodu – po uwolnieniu Prymasa – złożył uroczyście na Jasnej Górze Episkopat Polski 26 sierpnia 1956 r. w uroczystość Matki Boskiej Częstochowskiej w obecności miliona wiernych. 10 lat później, 3 maja 1966 r. tam właśnie odbyły się centralne uroczystości milenijne chrztu Polski. Dokonano wówczas aktu zawierzenia Matce Bożej i powierzenia narodu polskiego Jej opiece na kolejne 1000 lat.

 

4 maja - Wspomnienie św. Floriana, męczennika

aktualn sw.florianUrodził się ok. 250 roku w Zeiselmauer (daw. Ceti, w Dolnej Austrii). W młodym wieku został powołany do armii cesarza rzymskiego – Dioklecjana. W roku 304 ujął się za prześladowanymi legionistami chrześcijańskimi, za co został skazany na karę śmierci. 4 maja 304 poniósł śmierć męczeńską w nurtach rzeki Enns (Anizy), na terenie dzisiejszej Górnej Austrii, w miejscowości Lauriacum (obecnie Lorch).

Ciało Floriana odnalazła wdowa Waleria. Nad jego grobem z czasem wybudowano kościół i klasztor. W roku 1184 biskup Modeny, na prośbę księcia Kazimierza II Sprawiedliwego, sprowadził relikwie św. Floriana do Krakowa. Strażacy i hutnicy czczą go jako swojego patrona. Jest też patronem diecezji katowickiej oraz miasta Krakowa.


6 maja - Święto św. Filipa i Jakuba, Apostołów

aktualn Filip i Jakub

Święty Filip pochodził z Betsaidy. Był uczniem św. Jana Chrzciciela, a potem został uczniem Chrystusa. To on prosił Jezusa: "Panie, pokaż nam Ojca" i usłyszał odpowiedź: "Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca" (J 14,8-9). Pochowany został prawdopodobnie w Hierapolis (w Anatolii, w Turcji).

Święty Jakub Młodszy, syn Alfeusza, według tradycji był krewnym Chrystusa Pana, zwierzchnikiem Kościoła Jerozolimskiego i autorem listu powszechnego wchodzącego do kanonu Pisma Świętego. Odegrał wybitną rolę na tzw. soborze jerozolimskim (Dz 15, 13nn). Poniósł śmierć męczeńską w roku 62.

 

8 maja - Uroczystość Św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, Głównego Patronia Polski i diecezji

Święty Stanisław urodził się w Szczepanowie (na terenie naszej diecezji) około 1030 roku. Uczył się w szkole katedralnej. Niewykluczone, że nauki pobierał również za granicą, być może w Paryżu. Święcenia kapłańskie Stanisław przyjął w roku 1060. Dwanaście lat później, w roku 1072, został biskupem Krakowa.

Dał się poznać jako duszpasterz gorliwy, ale bezkompromisowy. Między biskupem Stanisławem a królem Bolesławem wybuchł konflikt, którego podłoże nie jest dziś w pełni znane. Być może chodziło o niemoralne życie władcy albo obronę poddanych przed jego surowymi rządami. Finał tej waśni był dla duchownego tragiczny, ponieważ biskup ze Szczepanowa został zabity przez wojów królewskich, a być może nawet przez samego Bolesława. Miało to miejsce w czasie mszy św., którą celebrował 11 kwietnia albo 8 maja roku 1079 w Kościele św. Michała na Skałce. Jego ciało zostało poćwiartowane.

Po kilku latach szczątki Stanisława przeniesiono do katedry na Wawelu, gdzie znajdują się do dziś. Biskupa Stanisława Szczepanowskiego ogłoszono świętym jako pierwszego Polaka. Przez wieki opowiadano legendę o zrośnięciu się jego ciała. Jego kult odegrał w XIII i XVI wieku niebagatelną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu ziem polskich. Wierzono, że tak samo jak ciało Stanisława połączy się i zjednoczy podzielone na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie.

Swoje święto w kalendarzu kościelnym obchodzi 8 maja. Jest on głównym patronem Polski oraz archidiecezji: krakowskiej, poznańskiej, warszawskiej, gdańskiej, gnieźnieńskiej, diecezji: chełmińskiej, lubelskiej, płockiej, sandomierskiej, tarnowskiej. Papież Jan Paweł II nazwał go "patronem chrześcijańskiego ładu moralnego".

 

linia.cz-sz